به دلیل کاهش منابع اولیه، افزایش آلاینده های زیست محیطی و رشد فزاینده حجم پسماندهای تولیدی، بازنگری در فرآیندهای تولید و بازیابی محصولات مصرف شده به یکی از دغدغه های اصلی دولت ها، سیاست گذاران و صنایع تبدیل شده است. در صورت بی توجهی به کاهش منابع اولیه، افزایش آلاینده ها و رشد پسماندهای تولیدی، ادامه الگوهای سنتی تولید می تواند منجر به کاهش شدید ذخایر منابع تجدیدناپذیر، افزایش هزینه تأمین مواد خام و تشدید بحران های زیست محیطی شود. در این راستا، طراحی و پیاده سازی شبکه های زنجیره تأمین حلقه بسته به عنوان رویکردی کارآمد مطرح می شود.

