این پژوهش با توجه به نقش حیاتی ایمنی رانندگان اتوبوس های بین شهری و آسیب پذیری آن ها در برابر استرس مزمن، به بررسی چگونگی ارتباط اضطراب و افسردگی با تنظیم توجه، خشم رانندگی و ابراز پرخاشگری پرداخت. جامعه آماری شامل رانندگان اتوبوس بین شهری بود که رانندگی شغل اصلی آن ها را تشکیل می داد. نمونه ای تصادفی از 557 راننده از شش پایانه اصلی در سه شهر تهران، اصفهان و شیراز به روش مصاحبه های حضوری و ناشناس مورد بررسی قرار گرفت. از پنج مقیاس برای سنجش اضطراب، افسردگی، تنظیم توجه، خشم رانندگی و ابراز خشم استفاده شد.
