در بخش اول این رساله، نانو ذرات مغناطیسی Fe3O4@SiO2 تهیه شد و در تهیه پلیمر قالب مولکولی مغناطیسی بر روی نانوکره¬های سیلیکایی (KCC-1) مورد استفاده قرار گرفت. این پلیمر از متراکم شدن یک مرحله‌‌ای تترا اتوکسی سیلان و بدون نیاز به آغازگر و اتصال‌‌دهنده تهیه شد. پلیمر قالب مولکولی مغناطیسی تهیه شده برای استخراج کلروپریفوس در محلول¬های آبی مورد استفاده قرار گرفت. در این روش مولکول الگو در مرحله کلسینه شدن خارج شد و بنابراین نیاز به استفاده از حلال و روش‌های حرارتی دیگر جهت حذف مولکول الگو نداشت. پارامترهای مؤثر بر سنتز جاذب و روش استخراج مورد بررسی قرارگرفتند.
شرایط اقلیمی استان اصفهان، کیفیت آب، بافت و مواد آلی خاک، انرژی خورشیدی، توپوگرافی، ارتفاع از سطح دریا و غیره از غرب تا شرق بسیار متفاوت است. مجموعه این عوامل سبب می¬شود که در مناطق مختلف استان عملکرد گندم و جو پاییزه یکسان نباشد؛ بنابراین ضرورت دارد، از زمان کشت و نوع مدیریت آب و کود نیتروژن برای افزایش تولید و کاهش آب مصرفی اطلاع داشت. مناطق غرب و شمال غرب استان که از مناطق عمده کشت گندم و جو در استان به شمار می‌روند.
تخصیص وظیفه غیرمتمرکز در یک سیستم چندعاملی موضوعی است که علاقه‌مندی فزاینده‌ای در سال‌های اخیر ایجاد کرده است. از کاربردهایی مانند همکاری میان ربات‌های فوتبالیست و ربات‌های امدادگر در مسابقات رباتیک تا کاربردهایی مثل مدیریت پهپادها در امور نظامی همگی مسائلی هستند که نیاز به روش‌های سریع و غیرمتمرکز را در سال‌های اخیر افزایش داده‌اند.
محدودیت منابع آب و خاک در بخش کشاورزی، باعث شده تا راهکارهایی به‌کار رود تا ضمن حفظ تولید محصولات کشاورزی و امنیت غذایی، از منابع آب و خاک نیز محافظت شود. یکی از راهکارهای مقابله با بحران کم‌آبی، استفاده کارآمد از منابع آبی و ارتقای بهره‌وری آب در راستای تحقق اهداف فوق‌الذکر است. اعمال کم‌آبیاری و استفاده از روش‌های مختلف حفظ رطوبت در منطقه ریشه از جمله اقدامات موثر به منظور حفظ و افزایش بهره‌وری آب در خاک است. پژوهش حاضر، به منظور ارزیابی اثر مواد نگهدارنده رطوبت در خاک درشت بافت بر صفات گندم (Triticum aestivum L.)، بهره‌وری آب و ویژگی‌های خاک انجام شد.
با وجود توسعه هزاران ترکیب دارویی طی دهه های اخیر، تنها بخش کوچکی از آن ها به مرحله تولید و تجاری سازی می رسند. یکی از چالش های اصلی در مسیر توسعه دارو، حلالیت ضعیف بسیاری از ترکیبات دارویی در آب است. آمارها نشان می دهد بیش از 40 درصد داروهای موجود در بازار، به ویژه ترکیبات زیست فعال، از حلالیت آبی بسیار پایینی برخوردارند که این امر منجر به جذب ضعیف در بدن و کاهش کارایی درمانی آن ها می شود. یکی از رویکردهای مؤثر در بهبود این مشکل، کاهش اندازه ذرات دارو تا مقیاس نانو است.