در دهه های اخیر، آلودگی هوا به ویژه در مناطق شهری و صنعتی به یکی از چالش های زیست محیطی مهم تبدیل شده است. از میان آلاینده های هوا، ذرات معلق با قطر کمتر از 5/2 میکرون (PM2.5) به دلیل قابلیت نفوذ زیاد در سیستم تنفسی انسان و اثرات مخرب بر سلامت، توجه ویژه ای را به خود جلب کرده اند. این ذرات حامل عناصری مانند سرب، کادمیوم، آرسنیک، نیکل و کروم هستند که به طور بالقوه سمی و سرطان زا هستند. شناسایی و منشأیابی عناصر موجود در ذرات معلق نقش کلیدی در درک منابع آلاینده، طراحی راهکارهای کنترلی، هدف گذاری مؤثر برای کاهش انتشار و تدوین سیاست های زیست محیطی دارد.

