خاک به عنوان مهم ترین بستر تولید محصولات کشاورزی، نقش اساسی در پایداری تولید و امنیت غذایی دارد. با این حال، تراکم خاک و کمبود منابع آب از مهم ترین عوامل محدودکننده تولید در مناطق خشک و نیمه خشک هستند که با کاهش ویژگی های فیزیکی و هیدرولیکی خاک، رشد ریشه و جذب عناصر غذایی را محدود می کنند. همچنین کم آبیاری با کاهش دسترسی گیاه به رطوبت، جذب عناصر غذایی را تحت تأثیر قرار می دهد. در این شرایط، استفاده از سامانه های کشت مخلوط و ریزجانداران همزیست می تواند با بهبود ویژگی های خاک و افزایش کارایی جذب عناصر غذایی، به پایداری و بهره وری بیشتر تولید کمک کند.

